Tegen de tijd dat we begonnen aan de speurtocht waren Claudia en ik nagenoeg vreemden voor elkaar. De paar keer dat ik haar gesproken had was dat vrij oppervlakkig geweest. Zij was voorzitster van de vereniging, ik commissielid. Het leek net alsof er tussen ons een muur van overige leden in stond waardoor we altijd met andere mensen praatten maar nooit met elkaar. Toch was ik superblij dat we die dag samen moesten werken, al was het maar dat er dan naast mij nog een andere vrouw in mijn groepje zat. Een middag lang hebben we samen door Amsterdam heen gerend, gefrustreerd over de rest van de groep die te langzaam was. Maar eigenlijk was het vooral superleuk.
Die speurtocht was ergens in juni 2008 en eigenlijk zijn we pas sindsdien vrienden. Iets meer dan een jaar later sta ik op haar afscheidsfeestje. Zij vertrekt naar Amerika om daar een half jaar te studeren, ik blijf in Maastricht. Hoewel het geen emotioneel feest was en ik haar een paar weken later nog een keer zag voordat ze echt vertrok, zette het me toch aan het denken. Ik ben gemiddeld twee jaar jonger dan de rest van mijn vrienden. Waar iedereen naar het buitenland gaat, stage loopt bij advocatenkantoren of zijn masterscriptie schrijft, ben ik nog bezig met mijn bachelorvakken. Van de dertig mensen met wie ik die dag een speurtocht heb gedaan is inmiddels de helft uit Maastricht verdwenen. Heel af en toe bekruipt me iets van verlatingsangst als ik bedenk dat ik een flink aantal van hen niet meer zal zien.
Voor het eerst in lange tijd zie ik een beetje op tegen september. De afgelopen jaren voelde ik me aan het einde van de vakantie altijd als het kindje dat weer naar de basisschool toe mocht. De hele zomervakantie heb je je verveeld, tot ergernis van je moeder. En dan begint de school en zie je al je vriendjes weer. Misschien dringt het nu pas tot me door dat de vastigheid van de basisschool allang verdwenen is. Het afscheidsfeestje van Claudia was het eerste in de zomer en jammer genoeg volgden er nog veel meer. Het idee dat ik al deze mensen moest gaan missen maakte me verdrietig. Wel realiseerde ik me twee dingen. Één: ze - nou ja, de meesten - komen altijd weer terug. Twee: dat moeten mooie welcome back feestjes worden.