Het is zondagmiddag half drie en ik stap in de auto, op weg naar mijn horecabaantje. Precies op het moment dat ik wegrijd hoor ik de begintonen van Try van Nelly Furtado. Een kloppend hart, gevolgd door de gitaar. “All I know, is everything is not as it’s sold. But the more I grow, the less I know.” Ik weet niet of het die eerste zinnen zijn, maar nog voordat ik de straat uit ben rollen de tranen al over mijn wangen. Het huilen verandert al snel in een onophoudelijk snikken dat ik niet meer onder controle krijg, tot lang nadat het nummer afgelopen is.
Bij mijn werk aangekomen heb ik een kloppende hoofdpijn en ogen die als watten voelen. Ik weet dat ieder deel van mijn lichaam schreeuwt dat ik gehuild heb, maar ik wil niet dat iemand het ziet. Terwijl ik door de keuken van het restaurant loop roept Joris vanaf de andere kant van de ruimte: “Hé Nikki, alles goed?” Zoals hij altijd doet. En zoals altijd wil ik roepen dat het goed gaat en vragen hoe het met hem is. Maar het lukt me niet. Ik loop naar de kleedkamer waar ik me snel omkleed. Terug in de keuken verstop ik me in de koeling en begin meteen te werken. Joris komt de koeling in: “Gaat het wel?” En het begint weer.
Het is een natuurlijk afweermechanisme van je hersenen om moeilijke situaties te ontkennen, om jezelf te beschermen. Maar op zondag 7 september 2008 haalde de realiteit me in. Mijn lichaam gaf de strijd op. Het was de eerste keer in twee dagen dat ik het me echt realiseerde. Twee dagen daarvoor, op 5 september, was Daphne overleden. Een vriendin.
In het half jaar na haar dood heb ik Try niet durven draaien omdat ik bang was voor de emotionele reactie. En nu, een jaar later, blijft het me droevig maken. Het nummer herinnert me aan Daphne en het feit dat ik haar nooit meer zal zien.
Maar misschien is het ook wel goed. Haar vergeten is nu nòg moeilijker.