Hij was een van de nerds van de klas. Lang, ietwat gezet, hamsterwangetjes, kort haar. Praatte jij over kaas, dan begon hij over de cosinus. Zijn kleding vertoonde een soort mengelmoes van stijlen die nooit in de mode waren geweest. Enigszins verbijsterd kijk ik naar de jongen die drie jaar later voor mijn neus staat. Zijn haar zit netjes naar één kant gekamd, hij draagt een blouse en een nette broek. Geanimeerd staat hij met iedereen een gesprekje te voeren en hartelijk lachend komt hij op mij af lopen. De rest van de avond vraag ik me af in welk vergeten kamertje hij dit charmante deel van zichzelf heeft gevonden.
Met de foto van 6-VWO op schoot ga ik de 62 gezichten langs. Van sommige mensen weet ik de naam niet meer. Bij anderen zie ik een duidelijk verschil met hoe ze er nu uit zien. Maar zouden er nog meer zijn die zo’n complete gedaanteverwisseling hebben ondergaan, zoals deze voormalige nerd? Bij mijzelf blijf ik even hangen. Mijn haar is kort en het shirt dat ik aan heb zou ik nu niet meer dragen omdat het te kinderlijk is, maar verder zie ik er nog redelijk als mezelf uit.
Als eerstejaars rechtenstudent kwam ik vol zelfvertrouwen de faculteit binnen, vastberaden om de brugwup looks niet mee te nemen naar de uni. Negen jaar na mijn eerste dag op de middelbare school realiseer ik me maar al te pijnlijk dat ik sinds mijn twaalfde bijzonder weinig veranderd ben. Ik ben nog steeds het meisje dat niet begrijpt hoe je opmerkingen die over jou gaan, niet persoonlijk kunt opvatten. Ik kan altijd nog zwaar geïrriteerd raken door grappige opmerkingen die echt totaal niet leuk zijn. Bovendien ben ik niet ineens getransformeerd in een knappere en intelligentere versie. Niet dat ik ontevreden met mezelf ben. Maar als ik zie hoe mijn oud-klasgenoot ineens brighter, better and beautiful is geworden vraag ik me af waarom ik ben blijven hangen. Waarom hij wel?
Iets later op de avond hoor ik onze charmante kerel praten met zijn studiegenoten. Ze studeren aan de TU (nerd?) en hebben het over hun opleiding. Er komen termen voorbij gevlogen die ik niet begrijp en liever ook niet wil begrijpen (nerd!). En dan begint hij te lachen. Of ja, te knorren eigenlijk. Ik moet grijnzen, zelfs hij is nog hetzelfde jongetje van twaalf jaar.