Het is laat in de avond als ze de deur van haar appartement open maakt. Het ruikt er muf maar ze kan het niet opbrengen om een raam te openen. Haar spullen en jasje dumpt ze op de bank en voor heel even wil ze er ook op gaan liggen en niets meer doen. Haar maag herinnert haar aan het gebrek aan eten en dus slentert ze naar de koelkast. Ergens achterin staat de laatste van de vijf magnetronmaaltijden van deze week. Met plastic bestek, agenda en een stomende maaltijd ploft ze neer op de bank en zet de tv aan. Het viel te verwachten dat ze deze week vele uren op kantoor zou moeten doorbrengen. De agenda voor volgende week is alweer volledig vol. Ze zucht; zelfs het vooruitzicht van het weekend maakt haar moe.
Aan de andere kant van het land gaat de deur van een kinderkamer zachtjes dicht. Er klinkt nog een hoog deuntje dat langzaam wegsterft. De vrouw draait rustig en loopt naar de bank, waar ze met een boek gaat zitten wachten. Als het goed gaat kan ze na een kwartier rustig door met de rest van haar bezigheden. Nog na geen zeven minuten klinkt er een zacht gehuil. Winnie de Pooh heeft niet geholpen. Vrijwel tegelijkertijd gaat de telefoon. Onderweg naar haar kind neemt ze de telefoon mee. Man zegt dat hij iets later is en verontschuldigt zich. Het is al de vijfde keer deze week en hij baalt er ook van. Ze vraagt hoe laat hij thuis komt.
Afgelopen vrijdag vertelde een meisje mij het eerste verhaal. Het was haar leven nu ze bij een groot advocatenkantoor werkte. Het tweede is het andere uiterste. Wie van de twee ik over een paar jaar zal zijn, durf ik niet te zeggen. Ben ik de vrouw die vol voor haar carrière gaat? Of ben ik de vrouw die zwanger werd, zich niet liet aborteren en haar liefde voor haar werk verruilde voor liefde voor een kind? Als iemand mij vijf jaar geleden had verteld dat ik nu vierdejaars rechtenstudent zou zijn, met vriend, kamer en column, dan had ik die persoon keihard uitgelachen. Als iemand me nu zou vertellen dat één van deze twee situaties werkelijkheid wordt, dan zou ik gillend wegrennen.