‘Hoe was je vakantie?’, die vraag hoor je dezer dagen natuurlijk veel op de UM-werk- en studentenvloer. En iedereen zegt dan natuurlijk dat die vakantie geweldig was, want dat hoort zo. Ook als je volledig verzopen bent met je tentje in Polen; je een zonnesteek hebt opgelopen in het zuiden van Spanje, of je relatie de lange vakantie op die stille plek op dat bounty-eiland niet heeft overleefd. Onlangs las ik in de krant dat de ANWB steeds meer mensen, die op vakantie in het buitenland ernstige psychische problemen hebben gekregen, moet begeleiden c.q. repatriëren. Geen gemakkelijke klus, want mensen die aan een psychose of depressie lijden, kunnen ook angstig worden in het vliegtuig of de bus naar huis.
En als je niet depressief bent geworden tijdens je vakantie, dan is er nog het gevaar van de post-vakantiedepressie daarna. Want als er iets nóg sneller verdwijnt dan je bruine kleurtje, dan zijn het wel de mooie vakantieherinneringen. Door de routine van werk of studie ben je binnen een paar weken terug bij af. Alle voordelen van vakantie - het onthaasten, tijd met je lief en/of kinderen, het pure genieten - verdwijnen als sneeuw voor de zon. Op allerlei websites staan tips om de post-vakantiedepressie buiten de deur te houden.
Hier zijn er vast een paar: zorg dat je op gezette tijden herinnerd wordt aan je vakantie en dan vooral de hoogtepunten. Heel belangrijk: zorg ervoor dat het contrast met de omgeving niet te groot wordt. Een sfeerplaatje van blauwe zee met wit strand doet het niet goed op je bureau. Prikkel je zintuigen. Ruik af en toe aan de zeepjes die je hebt meegejat uit hotels. Maak zelf die Griekse salade die je op vakantie zo heerlijk vond (hoewel die Nederlandse tomaten natuurlijk niet kunnen tippen aan de Griekse).
Ik prijs me gelukkig dat al deze psychische risico’s van vakantie vieren geen vat op mij gekregen hebben. En ik ben al een tijdje terug van vakantie, dus ik mag dat nu wel concluderen. En dan heb ik deze zomer ook nog de respectabele leeftijd van 50 jaar bereikt, iets waar sommige mensen tijdelijk van in een depressie schijnen te raken. Vijftig is echt ‘over the hill’ natuurlijk, maar tegelijkertijd ook een nieuw begin, als je erbij stil staat ten minste. Wat heb ik tot nu toe met mijn leven gedaan, maar vooral ook: wat wil ik met de rest? Welke dromen wil ik de komende jaren tot realiteit maken? En wie en wat heb ik daarvoor nodig?
Volgende week beginnen 24 studenten aan de nieuwe Engelstalige tweejarige Master Forensic Psychology aan de UM, een unieke opleiding in Europa. Geweldig dat de UM dit initiatief heeft ondersteund, ondanks fikse tegenwerking vanuit Den Haag. In die laatste stad dreigt sowieso het licht nog verder uit te gaan de komende tijd. Maar niet getreurd, het betekent dat wij vanuit hier gewoon iets harder moeten stralen. Ik wens alle UM-ers een stralend nieuw academisch jaar!