Tegen de buitenmuur staat een paspop. Hij is eigendom van Denise Villerius, coördinator master admission, een onderdeel van bureau inschrijving. “Ik heb een bijbaantje, werk mee aan het Kidzcollege. Als een hoogleraar college geeft aan groep acht van de basisschool zet ik de pop in de zaal zodat de prof. er zijn toga omheen kan hangen.”
Foto’s van kinderen, geliefden of huisdieren ontbreken in 0.03. “Leidt te veel af”, roept Sasha Fayek, student fiscale economie, jolig. “Hebben jullie een vriendje of vriendinnetje”, wil Villerius weten. Nee. Nog niet, of niet meer. De zes kamerbewoners blijken elkaar nog maar nauwelijks te kennen. Zo ontdekken ze pas tijdens het interview dat de externe consultant Michiel Smits getrouwd is en iedere dag van Eindhoven naar Maastricht rijdt. En dat Villerius een wielrennende man heeft, twee “prachtige dochters” en ooit aan de Maastrichtse stadsacademie studeerde. En dat eerstejaars gezondheidswetenschappen Thijs van Agteren de broer van Joep is, die ook als student voor het SSC werkt. “Maar dit baantje heb ik via Sasha, de beste vriend van Joep. Mijn broer vergat steeds te vragen of er nog een baantje vrij was, Sasha tipte mij toen er een vacature kwam.”
Het raam staat open, de dakgoot van de overbuurman lekt luidruchtig, de airco zoemt. Af en toe trilt er een gsm of BlueBerry. Soms, als een collega binnenloopt, wordt de rust even doorbroken.
Het is bijna stil in kamer 0.03 die is samengevoegd met kamer 0.05. Maar zo is het niet altijd geweest, weten Fayek en Van Agteren. Twee weken geleden – vlak voor interne verhuiscarrousel van het studentenservicecentrum – was het “een gezellig zooitje”. Er werd uiteraard “hard gewerkt”, maar ook gekletst, de radio stond aan, de telefoon ging om de haverklap, er liepen mensen in en uit en stapels papier verzamelden zich op de bureaus. “Wij verwerken aanmeldingen van nieuwe studenten. Het zooitje wat hier eerst lag, zit nu in onze pc’s”, legt Fayek uit. Hij werkt op dit moment zo’n veertig uur per week voor de UM, net als Van Agteren. Moet er dan niet gestudeerd worden? “Ik loop nu even geen vakken”, verklaart Fayek. “Ik heb mijn eerste jaar niet gehaald en ga het overdoen”, zegt Van Agteren. Hij werkt de hele zomer door, en gaat pas in het nieuwe studiejaar op vakantie. “Ik heb de eerste twee maanden vrij want dat vak heb ik al gehaald.”
“Tjonge, tjonge”, verzucht de externe consultant Smits een tafel verder, “ik geloof dat ik weer student moet worden.” Denise Villerius, die deze kamer net als Angela Verheyen pas net heeft betrokken, grinnikt als haar gevraagd wordt of zij verantwoordelijk is voor de (“iedereen is veel serieuzer”) cultuuromslag. “Misschien wel”, klinkt het lachend. “De werkzaamheden zijn anders”, reageert Fayek. “Veel zelfstandiger.”
Villerius en Verheyen hebben met hulp van de studenten de kamer goed onder handen genomen voor ze er in de Hemelvaartsweek introkken. Er is gestofzuigd, geboend, verloren gewaande handschoenen en sjaals zijn achter kasten vandaan geplukt, en de zaak is opgefleurd met kamerplanten. “Vroeger hadden we één plant, een cactus”, zegt Van Agteren een beetje weemoedig. Die is verhuisd naar de zolder waar nu een deel van zijn studentcollega’s huist.