Iedere keer als ik in een trein stap aarzel ik even. Misschien is het angst om een vertrouwd station achter te laten. De spanning om het onbekende tegemoet te reizen. Of aarzeling om terug naar de start te gaan. Telkens weer hoop ik heelhuids mijn bestemming te bereiken.
Zevenendertig columns. En vanaf de dag dat ik als columnist was aangenomen al die twijfels of het goed zou gaan. Iedere week opnieuw een deadline, steeds weer zoeken naar een onderwerp. En dan zijn er nog de lezers. Zouden mijn columns in de smaak vallen? Misschien zou ik per ongeluk wel iemand beledigen, de plank volledig misslaan. Straks kreeg ik negatieve reacties!
Plus het besef dat tussentijds uitstappen niet mogelijk is. Als de trein snelheid maakt en het perron uit het zicht verdwijnt kun je niet anders dan wachten tot de volgende stop.
Niet dat ik gedurende het collegejaar heb willen stoppen. Nee, ik houd van schrijven en die onderwerpen dienden zichzelf wel aan. Gebeurtenissen in mijn eigen leven of dat van naasten, het nieuws, soms een vleugje fantasie. “In een column mag domweg alles”, schreef Youp van ’t Hek eens. Met alle respect voor een van mijn voorbeelden: de man heeft ongelijk. Er mogen een aantal dingen niet, nodeloze scheldpartijen en ongefundeerde meningen bijvoorbeeld. Maar het belangrijkste: het moet altijd érgens over gaan. Niets is dodelijker dan lezers vervelen. Of ik dat gedaan heb zou ik eerlijk gezegd niet weten. Ik heb op mijn schrijfsels in het algemeen geen negatieve reacties gekregen – überhaupt heb ik weinig reacties gehad. Ze zijn op één hand te tellen. Daar zit ik overigens niet mee, geen nieuws is wat mij betreft goed nieuws. Wel heb ik genoeg reacties gehad van mensen die het inhoudelijk niet met mij eens zijn. Prima. Een column mag aanleiding tot discussie geven. Het hoeft niet voortdurend lollig te zijn. Dat was het voor mij ook niet. Huilend schreef ik over de overleden Daphne Farquharson. Af en toe bracht ik mijn woede tot uitdrukking. Soms wilde ik een serieuze boodschap meegeven. En zo is deze column ook een middel gebleken om mijn eigen gevoelens te structureren, zelfs te verwerken.
In het zicht van mijn eindbestemming kan ik concluderen dat het een hele aangename rit is geweest.
Het slot van mijn laatste column nadert, ik ben tevreden dat ik er goed en wel aangekomen ben. Dit is het einde van mijn reis. Of van deze reis. In ieder geval voorlopig.