Nog twee dagen, dan verhuist Mridula Pradeep (22), die in januari de bachelor Maastricht Science Programme afrondde, terug naar haar ouders in Utrecht. “Voor de zomer, daarna ga ik naar Wageningen voor de tweejarige master Nutrition and Health in Wageningen. Dat is een uurtje reizen vanuit Utrecht – te doen, maar zodra ik wat mensen heb leren kennen, ga ik rondvragen of iemand een kamer weet.”
Laat het los
Weer thuis wonen, afgelopen september had ze er nog niet aan moeten denken. Toen vertelde ze dat ze weliswaar veel van haar ouders houdt, maar ook erg aan haar vrijheid is gehecht. “Daar ben ik in veranderd, ik kijk er nu naar uit. Mijn ouders worden een dagje ouder, laatst waren we bijvoorbeeld op het strand aan het frisbeeën en dan merk ik dat ze veel eerder moe zijn dan vroeger. Moeilijk om te zien. Ik vind het fijn dat ik meer tijd met ze kan doorbrengen, al zal mijn geduld soms ook op de proef worden gesteld. Je ontwikkelt je eigen gewoontes als je vier jaar op jezelf hebt gewoond, dat zal vast weleens botsen.”
Het is niet het enige dat het afgelopen jaar veranderd is, zegt ze. “Ik heb geleerd om vaker dingen los te laten. Eigenlijk had ik al voor de zomer naar Wageningen willen verhuizen, in deze vrije maanden mijn rijbewijs willen halen en het neutralisatieproces tot Nederlander willen voltooien. Dat is allemaal niet gebeurd, maar het is oké. Die dingen komen wel. Eerder vond ik het heel eng om de controle te verliezen, maar nu heb ik gezien dat als je iets loslaat er ruimte ontstaat voor iets anders.”
Wilde mysterieuze schoonheid
Mooie reizen bijvoorbeeld, zoals een trip naar Portugal met haar vriend Kristian. “Een week aan de Algarve-kust. We hadden een auto gehuurd, zodat we ook naar de minder toeristische plekjes konden rijden. Het is er prachtig, op een vreemde manier voelde het als thuis: de provincie Goa in India was vroeger een Portugese kolonie en veel huizen daar zijn in dezelfde stijl gebouwd.” Met de Maastrichtse wandelclub MSP B.E.A.R ging ze naar Servië. “Een van de leden komt er vandaan, hij wilde ons graag zijn land laten zien. We zaten in een klein dorpje in de bergen, het had een wilde mysterieuze schoonheid. Ik kende de andere deelnemers niet zo goed, maar we voelden ons verrassend snel op ons gemak bij elkaar.”
Ondertussen stond haar training voor een Hyrox-evenement – waarbij deelnemers acht kilometer hardlopen en tussendoor acht fitnessoefeningen doen, zoals roeien of snel lopen met twee zware gewichten in je handen – niet stil. Al was het devies ook hier: loslaten. “Ik dacht dat ik gestaag vooruit zou gaan, maar het is een weg met pieken en dalen. Eerst vond ik dat moeilijk, nu denk ik: ‘oké, een uitdaging, kom maar op’.”
Ook rusten nemen
Ze zag dit jaar dat haar lichaam en geest meer aankonden dan ze dacht, maar ook dat het nodig is om soms niks te doen. “Dat vond ik altijd heel moeilijk. Op de universiteit is het ritme: gaan, gaan, gaan. Overdag studeren en ’s avonds een sociaal leven. Nu maan ik mezelf af en toe tot kalmte als ik me rusteloos voel omdat ik denk dat ik niet genoeg doe.”
Al deze ervaringen hebben hun effect gehad. “Ik voel me veel zelfverzekerder, zit lekker in mijn vel. Er is een quote: ‘Zie iedere fout die je maakt als een stap naar meer geloof in jezelf’. Daar heb ik het afgelopen jaar naar proberen te leven.”