“Ik ben categorie 7.” Een andere collega: “Categorie 12.” De derde: 13. Die laatste kreeg het helemaal benauwd, zag zichzelf al in de kelder van de basiliek belanden. “Maar uh, zitten we dan niet bij elkaar?”, vroeg hij hoopvol. We hadden geen idee die vrijdagmiddag toen we gezamenlijk naar de Sint Servaaskerk liepen waar het 50-jarig jubileum van de Universiteit Maastricht werd gevierd. We hadden onze e-tickets bij de hand waarop de categorieën vermeld stonden.
In 1976 ondertekende koningin Juliana in de basiliek de oprichtingsoorkonde van de toenmalige Rijksuniversiteit Limburg. Nu kwam koning Willem-Alexander op bezoek en natuurlijk ging men híer het ritueel herhalen. We hadden al een tijdje geleden gehoord dat het tafeltje waar Juliana aan had gezeten, de dag voor de Dies verhuisd zou worden van de vaste standplaats in de rechtenfaculteit naar de basiliek. Bart Zwegers, docent en conservator academisch erfgoed, zou daar hoogstpersoonlijk voor zorgen. Dus regelden we een fotograaf, voor een grappige blik op de voorbereidingen. De organisatie was er minder van gecharmeerd, begrepen we. Het stressniveau zal hoog zijn geweest. Gelukkig is het onze fotograaf Ellen Oosterhof toch gelukt om Bart met het tafeltje vast te leggen.
Bart Zwegers installeert het tafeltje in de Sint Servaasbasiliek, daags voor de viering van de Dies
Eerlijk gezegd had ik vooraf mijn bedenkingen over de basiliek. Prachtig en groot ja, maar ik herinnerde me schoolkerstvieringen van mijn kinderen waarbij ik, helemaal achterin zittend of leunend tegen een pilaar, Maria haast niet kon onderscheiden van de engeltjes of een van de koningen. Het leek meer op een miniatuur kerstspel.
Vrijdagmiddag zaten we niet in het persvak (achterin), daar hadden we niet voor gekozen uit angst voor herhaling van ‘miniatuur kerstspelachtige taferelen’. Dus belandden we, net als andere medewerkers, in de categorieën 7, 12 en 13. Bij de ingang lag op een van de tafeltjes een A4-tje met de tekst ‘smoelenboek ultravips’, een spiekblaadje voor de hosts. Gezichten kon ik niet herkennen (journalisten zijn nieuwsgierig, zeker als het gaat om ultravips). Wij stonden er in elk geval niet op.
De Diesviering was een van de mooiste die de redactie heeft meegemaakt. Het was een voortreffelijke keuze om eredoctoraten te verlenen aan klimaatadvocaat Roger Cox, nefroloog Peter Stenvinkel en Mirjana Spoljaric Egger, voorzitter van het Internationaal Comité van het Rode Kruis, die een ontroerende, eerlijke en krachtige speech gaf. Zicht op front stage hadden we helaas niet, de enorme pilaren stonden in de weg (er hingen wel beeldschermen in de zijbeuken).
Gebouwbeheerder Roy van Kessel (‘categorie 12’) stuurde Observant diezelfde dag een ingezonden brief. ‘Klein leed bij de Dies Natalis’, kopte hij. Eén ding moest hem van het hart: waarom koos de universiteit voor deze plaatsverdeling? Het “klapvee” aan de zijkant dat was overgeleverd aan de regie en tv-schermen versus de eregasten en hoogleraren in het midden die de rector en de musici van André Rieu wél direct in de ogen konden aankijken. Ik snapte Roy. Blijven wij achter met de vraag: hoe kunnen we die luxe categorie bemachtigen volgend jaar?
De hoofdredacteur geeft een kijkje achter de schermen op de redactie